< Terug naar overzicht

Vive Leroy (bis)

Jos Gavel

In de nieuwste HR Square-editie (193) laat onze onvolprezen columnist Ralf Caers vanuit een HR-invalshoek zijn licht schijnen over het geval Dominique Leroy dat in september vele gemoederen verhitte. Wij borduren hier een beetje verder.

Wat nu Proximus heet, is een bedrijf dat al decennialang in een gezegende toestand van permanente transformatie verkeert. Gewoon door de kracht der dingen: de immer voorthollende technologische vernieuwing in alle vormen van (tele)communicatie en media, gekoppeld aan steeds nieuwe voorkeuren en gedragingen van de klanten. Al die tijd is de onderneming er relatief goed in geslaagd zichzelf aan te passen en heruit te vinden, met overwegend behoorlijke tot fraaie bedrijfsresultaten. Voor een groot deel is dat te danken aan een functionerende interne sociale dialoog, die enerzijds misschien de processen wat vertraagde, maar anderzijds zorgde voor vrij weinig sociale conflicten en een zekere gedragenheid van de ingrepen door het personeel. Het moet gezegd dat de vakbonden zich al heel lang ‘kritisch-constructief’ opstellen: hoewel zij het de directie niet altijd gemakkelijk maken, zijn zij zich principieel bewust van de noodzaak om onafgebroken te veranderen en steunen zij het idee. Zolang het maar ‘sociaal rechtvaardig’ blijft.

Tenminste, zo ging het tot begin 2019. Tot dan leek er ook onder CEO Leroy een sfeer van relatieve verstandhouding en positieve dialoog te heersen. Maar in januari kondigde de toenmalige CEO aan dat er 1900 banen moesten verdwijnen (en dat er gelijk 1250 nieuwe aanwervingen zouden gebeuren). Dat was op zich nog geen man over boord, als we deze uitdrukking hier mogen gebruiken.

Moeilijker werd het de daaropvolgende maanden, toen bleek dat de ingrijpende plannen nog helemaal niet duidelijk waren, wat concreet sociaal overleg moeilijk, zo niet onmogelijk maakte. Het begon spannend te worden, zeker ook omdat na verloop van tijd enkele kleinere besparingen en reorganisaties werden doorgevoerd. De sociale onweerswolken troepten samen. Was het daarom dat Dominique Leroy naar aanleiding van de start van de onderhandelingen over de herstructurering in juni expliciet haar hoop uitsprak dat er voor het eind van dit jaar een akkoord zou worden gesloten met de vakbonden?

De bonden deden wat zij bij Proximus gewoon zijn: veel vragen stellen, al dan niet realistische alternatieven naar voren schuiven en krachtig elke vorm van collectief ontslag afwijzen. Vlak voor de vakantie zag het ernaar uit dat een akkoord tegen eind 2019 realistisch was. Tot Leroy begin september bekendmaakte dat zij bij KPN de noorderzon opzocht. Zij zou wel tot 1 december blijven om de onderhandelingen over de herstructurering af te ronden. Voor dat voornemen kreeg ze de steun van de voorzitter van de raad van bestuur, Stefaan De Clerck.

Het was meteen boem patat. De vakbonden erkenden weliswaar dat iedereen het recht heeft van werk te veranderen, maar voelden zich in de rug gestoken door iemand die naar een (potentiële) concurrent trok en met wie zij niet meer zouden kunnen praten vanaf het ogenblik dat een eventueel overeengekomen herstructureringsplan in concrete uitvoering zou komen. Het vertrouwen was weg. Enkele bescheiden ‘spontane acties’ braken los. Wie zal de bonden in dit geval ongelijk geven?

Leroy struikelde op 20 september voortijdig bij Proximus en even later bleek dat ze op weg naar KPN de Moerdijk niet over geraakte. Behalve voor haarzelf heeft dit weinig belang. Veel zwaarder weegt het feit dat haar gedrag – en de steun ervoor vanwege de raad van bestuur – de noodzakelijke transformatie van het bedrijf ernstig bemoeilijkt, wellicht met vele maanden vertraagt en tot hoge bijkomende kosten leidt.
Maken we hier het persoonlijk proces van de ex-CEO? Neen. Wij schrijven hierover alleen maar omdat de case leerzaam is voor alle ondernemingen en organisaties. De lessen voor raden van bestuur zijn vrij simpel.

  • Als er uit hoofde van de CEO groeiend ongenoegen wordt opgemerkt inzake verloning of andere aspecten, grijp dan zelf snel en proactief in. Een correct onderhandeld afscheid zal altijd goedkoper zijn dan de gevolgen van de kat uit de boom kijken.
  • Als de CEO zelf zijn of haar ontslag geeft, knip dan onmiddellijk de band door en stel de persoon vrij van prestaties.

Elke CHRO weet dit. Helaas zit hij/zij niet op een positie om de hogere machten hierover preventief aan te spreken.

jos.gavel@hrsquare.be

Lees meer over


< Terug naar overzicht

U zoekt, u vindt !

HR Square | Magazine, E-zine, Netwerk, Website, Seminaries, ...

Word nu lid !
Geniet van de voordelen