< Terug naar overzicht

Mens of software: wie is de beste recruiter?

Werving is een taak die velen liever niet overlaten aan een computer. Toch wordt werving steeds meer overgenomen door recruitmentsoftware. Wie werft beter, de mens of dan toch de computer?

Recruitmentsoftware neemt steeds meer werving- en selectietaken over van HR. Maar wat dan met de vermaarde lichaamstaal, het onderbuikgevoel en de ‘klik’? Werven lijkt toch een echte mensenklus? Als wervingsmiddel schiet de mens evenwel regelmatig te kort. De algoritmes nemen het over, schrijft reporter Claire Cain Miller in een artikel in The New York Times. Wie werft er nu echt beter? 

Menselijke recruiter misloopt talent

Startende ondernemingen die zich toeleggen op het ontwikkelen van recruitmentsoftware claimen dat software beter in staat is om voortreffelijke 'matches' tot stand te brengen dan de ‘menselijke’ recruiter. Bovendien kan het werven op die manier efficiënter, goedkoper en zorgt de inzet van software voor meer diversiteit op de werkvloer. 

Deels is dat waar. De mens is psychologisch gezien nu eenmaal geprogrammeerd om bevooroordeeld te zijn. Een gelijkenis tussen kandidaat en recruiter – dezelfde hobby, school, studie of achtergrond – kan de keuze onbewust flink sturen: mensen voelen zich comfortabeler bij iemand die op hen lijkt. Maar dit soort zaken voorspelt lang niet altijd hoe iemand het zal doen in de functie.

Bovendien werft elke organisatie op haar eigen manier: op basis van een bepaalde opleiding of werkverleden bij een bepaald bedrijf. Resultaat: het bedrijf trekt alleen mensen aan van ‘het eigen soort’. Daarmee worden er honderden gekwalificeerde kandidaten buitenspel gelaten.

Recruiters zouden meer moeten afgaan op collegialiteit en de mate van betrokkenheid bij de organisatiestrategie van de kandidaat, zegt Lauren Rivera, onderzoeker op het gebied van werving en selectie bij Northwestern’s Kellogg School of Management. Zij raadt recruiters en HR-professionals dan ook aan om meer gestructureerde interviews af te nemen, waarbij dezelfde vragen worden gesteld aan elke kandidaat. Bovendien wil ze dat recruiters meer gebruik maken van data.

De objectiviteit van software

En daar komt het pluspunt van software bovendrijven. Software bepaalt niet of er een klik is of niet, maar wel of iemand geschikt of ongeschikt is. Zo ontwikkelde het Amerikaanse bedrijf Gild een algoritme dat eigen data van medewerkers gebruikt, zoals LinkedIn, om mensen te vinden die overeenkomen met de competenties waarnaar de organisatie op zoek is. Het berekent de kans dat mensen geïnteresseerd zouden zijn in een baan en doet suggesties wanneer het juiste moment is aangebroken om de persoon te contacten voor een nieuwe functie, op basis van het carrièreverloop.

Ook bestaat er software die vacatures van organisaties scant en analyseert op mogelijk bevooroordeeld taalgebruik, waardoor bepaalde groepen al afhaken na het lezen van de vacature. Zo onderscheidde Textio, het bedrijf dat deze software ontwikkelde, 25.000 zinnen die discriminatie op geslacht aangeven: vrouwen schrikken bijvoorbeeld af van woorden als ‘aggressief’ en ‘mission criticle’ (een term om aan te geven dat er bij het verkeerd uitvoeren van de taak ‘gefaald’ wordt). ‘Verbinden’ en ‘passie voor leren’ trekken vrouwen dan weer juist aan.

Wie wint: de mens of de machine?

Komt er echt een winnaar uit de bus? Dat valt te betwijfelen. Software schiet op sommige vlakken te hulp waar mensen te kort schieten. Maar er zullen altijd mensen nodig blijven om in de gaten te houden of de algoritmen door programmering juist bevooroordeling in de hand werken of – door alleen te scannen op bepaalde competenties – niet een te eenzijdig personeelsbestand bij elkaar screenen.

Bovendien is data verkregen door software slechts één van de middelen die recruiters in handen hebben. Ook zullen er met het ontsluiten van data weer nieuwe functies ontstaan, zoals diversiteitsadviseurs, die de data analyseren die laten zien waar de organisatie tekortschiet in de samenstelling van het personeelsbestand.

“Eén van de problemen met algoritmen, is dat mensen overmoedig worden, omdat ze zich alleen nog maar baseren op data”, waarschuwt onderzoeker Rivera. Kortom, mens en software kunnen (nog) niet zonder elkaar.

Bron: The New York Times (nytimes.com) en PW. (pwnet.nl)

 

Geef als eerste een reactie

Om reacties te kunnen geven moet u inloggen
< Terug naar overzicht

U zoekt, u vindt !

HR Square | Magazine, E-zine, Netwerk, Website, Seminaries, ...

Word nu lid !
Geniet van de voordelen