< Terug naar overzicht

Wat kan ik voor u doen?

Auteurs:Roger Blanpain
Uitgever:Vanden Broele, 350 blz.
ISBN:ISBN 97890 8584 893 6
Prijs:€28.00
Pittig zijn de memoires van professor Arbeidsrecht Roger Blanpain zeer zeker. En ze geven een overzicht van de sociale en arbeidsrechtelijke mijlpalen in de voorbije vijftig jaar.

Hoe kon een jongetje uit een bescheiden gezin in Geraardsbergen een internationale carrière maken als professor Arbeidsrecht? Het antwoord vinden we in het eerste luik van de memoires van Roger Blanpain. Op 5 november vierde de Leuvense emeritus hoogleraar zijn 76ste verjaardag, maar aan stoppen denkt hij niet. Gastcolleges en allerhande adviezen vullen zijn agenda.
Waarom de naam Blanpain her en der werkt als een rode vod op een stier, komen we vooral te weten in het tweede deel van zijn memoires. Daarin gidst hij ons door de dossiers waarin hij een rol – en vaak een hoofdrol – gespeeld heeft. Dat levendige middenpaneel vormt een overzicht van sociale en arbeidsrechtelijke mijlpalen in de voorbije vijftig jaar.

Rode pausin


Zijn recht voor de raap aanpak maakt het moeilijk Blanpain in een zuil onder te brengen. Typisch is zijn relatie met de vakbonden. “Vakbonden zijn meer dan ooit nodig”, schrijft hij. “Wereldwijd groeit de druk van ‘shareholders value’: de bestaansreden van een onderneming is mooie winsten te kunnen uitkeren aan haar aandeelhouders.” In de globale economie zetten de mogols hun opmars voort. Ondertussen boet de staat “als economische medespeler sterk aan invloed in en de managers krijgen meer armslag dan ooit tevoren. Zij leggen de nadruk steeds uitdrukkelijker op competitiviteit en flexibiliteit.”
Toch staat Blanpain bepaald niet te boek als vakbondsvriend. Hij laakt het ‘democratisch deficit’ van de bonden. Ooit noemde hij Mia De Vits een rode pausin, “omdat ze volgens hetzelfde stramien was verkozen als de paus. Zoals een paus de kardinalen benoemt die de volgende paus verkiezen, zo stelt de syndicale top de apparatsjiks aan die de volgende voorzitter verkiezen.”
De Vits krijgt ook waardering, omdat ze het waagde een actief werkgelegenheidsbeleid te promoten. Daarom werkte de Waalse vleugel van het ABVV haar buiten, meent Blanpain. “Ze deelde de visie van federaal minister van Arbeid Frank Vandenbroucke, die uiteindelijk ook overstapte naar het Vlaamse niveau om ongehinderd zijn beleid te kunnen voeren.”
Nog het meest klaagt Blanpain de ‘verborgen’ inkomsten van de vakbonden aan. De bonden beheren mee de sociale zekerheid en betalen werkloosheidsuitkeringen uit, waarvoor ze royaal vergoed worden. “En de Fondsen van Bestaanszekerheid, die niet altijd transparant zijn, leveren zowel de vakbonden als de werkgeversorganisaties financiële middelen op. Deze fondsen vormen de smeerolie van de soms corrupte Belgische arbeidsverhoudingen.”

Moeder betaalt voor dochter


De dossiers die Blanpain ter harte nam, zijn al even opmerkelijk als talrijk. Hij schreef het ontwerp van het Vlaamse Taaldecreet, waardoor het Nederlands de verplichte voertaal werd in ondernemingen in Vlaanderen. Geen bericht uit de prehistorie, dat decreet kwam er pas in 1973.
Vier jaar later verraste hij de arbeidswereld met de Badger-case. Toen die onderneming in Antwerpen kapseisde, weigerde het machtige Amerikaanse moederbedrijf Raytheon de 250 werknemers een opzegvergoeding te betalen. Samen met staatssecretaris voor Regionale Economie Mark Eyskens pleitte Blanpain bij de Oeso voor een internatonale richtlijn ter zake. “Ons standpunt was duidelijk. Het moederbedrijf gaat vrijuit, zolang hij de autonomie van de dochter eerbiedigt. Stuurt hij het beleid van de dochter vanuit het hoofdkwartier, dan komt de autonomie van de dochter in het gedrang en is het moederbedrijf wel aansprakelijk voor de schulden.”
Het dossier van de rechtbank van koophandel bevatte genoeg bewijzen dat Raytheon de leiding in handen had. Uiteindelijk betaalde de Amerikaanse moeder 142 miljoen Belgische frank aan de werknemers.

Koopkracht wél in gevaar


Uiteraard komen ook het arrest-Bosman (“nog steeds geen vrijheid van arbeid”), de Bolkestein-richtlijn (“verkeerd begrepen”) en sociaal Europa (“een lege doos”) aan bod. Toch tuurt Blanpain niet alleen in de achteruitkijkspiegel. Bij elk dossier hoort een stand van zaken. Zelfs de recente stakingsactie voor meer koopkracht krijgt commentaar. Terwijl zowat iedereen de actie veroordeelde, vindt Blanpain ze wél nodig. Hij vindt een loonsverhoging bovenop de indexering verantwoord. “De werkgevers vertelden er niet bij dat brandstof, tabak en alcohol niet in de gezondheidsindex zijn opgenomen.”

? Wat kan ik voor u doen? - Memoires
? Roger Blanpain
? Vanden Broele, 350 blz., 28 euro
? ISBN 97890 8584 893 6


< Terug naar overzicht

U zoekt, u vindt !

HR Square | Magazine, E-zine, Netwerk, Website, Seminaries, ...

Word nu lid !
Geniet van de voordelen