< Terug naar overzicht

Ik wil een coach

Auteurs:Marleen Boen, Leen Lambrechts & Georges Anthoon
Uitgever:LannooCampus, 168 blz.
ISBN:97894 014 05614
Prijs:€19.99
Het boek ‘Ik wil een coach’ heeft de misschien wel onbedoelde, maar zeer overtuigende verdienste dat het coaching voorstelt als een efficiënte no-nonsense managementstijl.

Herkent u de situatie? Een jonge, ambitieuze, begeesterde office manager lanceert een nieuwe structuur. Dat wordt van haar verwacht. Althans, dat denkt ze. Aanvankelijk geeft de manager haar een schouderklopje: mooi, nu ja, fantastisch zelfs. “Maar als puntje bij paaltje komt, word ik van alle kanten tegengewerkt en trekken ze er hun handen van af. Moet ik dan wel iets veranderen? Moet het management hier niet veranderen? Die hele organisatie lijkt nergens op”, getuigt de office manager.

Ofwel legt ze zich neer bij de situatie en wordt ze één van de vele ‘afwezig aanwezigen’, die hun passie wel buiten de werkuren zullen zoeken en achterna jagen. Ofwel zoekt ze stante pede een andere werkgever. Hoe dan ook, kwijt bent u haar toch als dit uw ‘enthousiaste’ medewerkster is.

Komt ervan, het topmanagement predikt ‘entrepreneurschip’ en ‘ownership’. Maar wat op de bedrijfskansel verkondigd wordt, is niet noodzakelijk wat buiten de bedrijfssermoenen om gepraktiseerd wordt. De businessbladen en heersende managementtrends getrouw, kakelen de managers over het aanwakkeren van de ondernemerszin, het eigenaarschap en de autonomie. In werkelijkheid staan ze daar hoegenaamd niet voor open.

Angst en jaloezie, ook in de bedrijfswereld twee zwaar onderschatte fenomenen, zorgen ervoor dat het management wel de blabla toestaat, maar nooit de boemboem. De leider is nog altijd een capo in het diepste van zijn gedachten en die houdt niet zo van andermans bruisende ideeën. Hij wil rust om te kunnen regeren als een capo di tutti capi, die beseft dat hij moet oppassen met medewerkers die ideeën hebben en misschien wel hogerop willen, wat hij al gauw interpreteert alsof ze al de poten onder zijn stoel aan het zagen zijn.

Te ver gezocht? We gaan er alvast vanuit dat de auteurs van ‘Ik wil een coach’ die portrettering onderschrijven. Het voorbeeld van de office manager komt alleszins uit dat boek en zij schrijven: “Dergelijke getuigenissen horen we de jongste jaren dikwijls. Bedrijven voelen de nood aan verandering en trekken daarvoor mensen aan. Dat zijn vaak jonge ambitieuze professionals die over voldoende entrepreneurship en ownership beschikken om die veranderingen door te voeren. Maar de bedrijven weten vaak zelf niet hoe met die verandering om te gaan. Ze branden de jonge wolven op, want het tekort aan veranderingsvermogen in de organisatie heeft als gevolg dat die het snel voor bekeken houden.” Oude grizzly’s houden niet van jonge wolven.

Die auteurs zijn bekend, zeker in de managementkringen in dit land en al helemaal in de HR-cenakels. Marleen Boen en Leen Lambrechts hebben samen meer dan 40 jaar ervaring in coaching en ondernemen. In 2005 richtten zij samen The Coaching Square op, de eerste door de International Coach Federation (ICF) erkende coachingschool in België. Ook Georges Anthoon schreef mee, nog iemand die eigenlijk geen introductie meer behoeft na zijn bijzonder gevulde HR-carrière. Sinds 2011 is hij senior associate bij het Management Centre Europe, gastdocent aan de Vlerick Business School en executive mentor en certified professional coach bij The Coaching Square.

In dit boek stelt dit trio, dat de verdienste heeft om coaching in België verder geprofessionaliseerd te hebben dankzij de juiste no-nonsense aanpak, coaching dan ook voor om komaf te maken met de mentaliteit die ervoor zorgt dat ambitieuze office managers zoals uit het voorbeeld op een zijspoor gerangeerd worden.

Dat is al een hele hap voor een boek, maar de drie auteurs willen meer. Zij willen, wat ruw samengevat, een ‘coachende houding’ promoten: “Omgaan met je werknemers op een coachende manier veronderstelt dat je hen in hun waarde laat. Je stuurt bij door vragen te stellen en niet door hen jouw waarheid op te dringen. Je staat open voor hun inzichten en geeft op een eerlijke en respectvolle manier feedback. Slaag je daarin, dan voelen ze zich gewaardeerd en gestimuleerd in het nemen van initiatief. Je verkleint het risico hen te verliezen. Managers trainen rond het coachend omgaan met de ondernemingszin van je werknemers is dan ook geen overbodige luxe.”

Ook de obstakels van angst en jaloersheid kunnen opgeruimd worden met die coachende houding, zo pleiten de auteurs: “Het ombuigen van die remmende angsten naar een vermogende en stimulerende mentaliteit kan het beste door coaching worden bewerkstelligd. De persoonlijke en vertrouwelijke aanpak eigen aan coaching maakt het mogelijk dat je je als mens en als manager kwetsbaar durft opstellen en je bezorgdheid bespreekbaar kan maken.”

Zo mondt dit boek uit in een stevig pleidooi voor coaching. Dat klinkt wat gratuit en louter als een verkooppraatje voor de eigen winkel, maar het moet gezegd dat deze auteurs verder gaan dan de eigen etalage. Met hun pleit geven ze immers ook (veeleer impliciet) weer wat coaching is en wat juist niet. Zo heffen ze ook de verwarring op met training en advies, of de wat groezelige sfeer die nog vaak rond coaching hangt. Een zweem van mystiek of therapeutisch aura worden gescheiden van echte coaching.
Daardoor maken ze ook duidelijk dat coaching geen medicijn is, geen therapie, geen redmiddel of crisispil, maar een aanpak die maar best proactief gebeurt. Aan de lezer nu om na te gaan of hij overtuigd is.


< Terug naar overzicht

U zoekt, u vindt !

HR Square | Magazine, E-zine, Netwerk, Website, Seminaries, ...

Word nu lid !
Geniet van de voordelen