< Terug naar overzicht

Het ministerie van werkplezier

Auteurs:Ilse Ceulemans (met Serge Ornelis)
Uitgever:, Manteau blz.
Prijs:€19.99
Toen journaliste Ilse Ceulemans besloot deeltijds te gaan werken, koos ze niet alleen voor haar kinderen, ze koos ook tégen iets: tegen een managementcultuur en allerhande plezierbedervers die haar job versmachtten. Hoe vergallen managers én HR het werkplezier?

“Ik denk dat veel werkgevers zich gewoon niet bewust zijn van het feit dat hun organisatie een aantal systemen heeft die hun onderneming noch hun werknemers ten goede komen. Ze staan er niet bij stil dat hun overenthousiaste HR-managers ideeën en regels hebben ingevoerd die hun medewerkers niet beter doen presteren en dus ook absoluut niet bijdragen aan de winst.”

Ongetwijfeld is die verzuchting de meest fundamentele klacht die HR ooit te incasseren kreeg. Zelfs als we de passage in de juiste context plaatsen, blijkt dat Ilse Ceulemans nooit een voorstander zal worden van bepaalde HR-activiteiten – al moet gezegd dat sommige ervan (het evaluatiegesprek en teambuilding voorop) ook bij HR zelf niet meer bepaald op algemene bijval kunnen rekenen.

Te veel ‘plezierbedervers’

Om de klacht nog steviger in de context in te bedden, moeten we zo’n 10 jaar teruggaan. Toen besloot journaliste Ilse Ceulemans een rustigere periode in te lassen om beter haar baan en de opvoeding van haar kinderen te kunnen combineren. “Ik koos dus voor mijn kinderen. Ik koos ook tégen iets. Tegen een managementcultuur, die ik steeds merkwaardiger begon te vinden.” Ze was haar werk niet beu, maar er waren te veel ‘plezierbedervers’, die ze in ‘Het ministerie van werkplezier’ doorlicht.

Daarin rekent ze ook af met tal van managementpraktijken en leiderschapskwalen, terwijl haar man Serge Ornelis nota bene training geeft in leiderschap en communicatie. Hij sust dat veel managersgedrag goed bedoeld is. “Goed bedoeld betekent: faliekant mislukt”, riposteert Ceulemans. Hoe is het zover kunnen? Daarover heeft Ornelis het bondig na elk hoofdstuk.

Het begint al bij de ‘modelmanager’, die niet zelden uitgroeit tot een karikatuur. Zelfs cursussen in people management kunnen die karikaturisering lang niet altijd vermijden: “Je merkt het onmiddellijk als een manager van zo’n ‘people skills’-cursus terugkomt. Plots spreekt hij als een robot, in standaardzinnetjes, zonder gevoel. Of met zo veel gevoel, dat je je afvraagt of hij nog wel echt is.” Ornelis wijt zo’n echec aan de drang om snelle en gemakkelijke antwoorden aan te reiken. Dat leidt tot het afvinken van tips en tricks, maar niet tot diepgaande inzichten.

Als ‘inhoud’ vervangen wordt door ‘content’

De commentator van dienst gaat ook in op het beruchte managersjargon. Stel dat een manager aan een medewerker zegt: “Uit onze ‘key performance’-indicatoren blijkt dat dit project de ‘deliverables’ onvoldoende neerzet en we het dus beter uitfraseren.” Wedden dat u ook wel een stuk of wat managers kent die dergelijke volzinnen debiteren? “Hij geeft aan dat wat hij zegt zo moeilijk is, dat er speciale woorden voor bestaan die een speciale opleiding vragen”, oordeelt Ornelis. “Tegelijk suggereert hij: spreek me niet tegen, want je snapt er toch niks van. Vaak zijn de woorden zelf een manier om macht uit te oefenen.” Naast macht, wordt managerstaal ook gebruikt om zaken te verdoezelen, zo citeert hij organisatieadviseur Joop Swieringa.

Bepaalde begrippen maken wel degelijk een groot verschil, geeft Ceulemans aan: “De dag waarop het woord ‘inhoud’ werd vervangen door het woord ‘content’ herinner ik me nog goed. (…) Het was een woord dat alle nuance wegvaagde. Een term die ervoor zorgde dat alle teksten over één kam werden geschoren. (…) We zouden voortaan niet meer schrijven, maar ‘action points’ uitvoeren en het ‘middle management’ zou dat ‘monitoren’.”

Na 14 hoofdstukken over de plezierbedervers, sluit Ceulemans af met een verkenning van hoe het dan wel moet om al dat werk te managen. Kwetsbaarheid, integriteit, eigenzinnigheid en moed bieden volgens haar de sleutel tot de motiverende werkplaats. Finaal stuurt ze zelfs een ‘universele verklaring voor het recht op werkplezier’ de wereld in, waarvan we al zeker de volgende punten onthouden: “Flexwerken gebeurt altijd zonder controlesystemen. Wie een uitnodiging krijgt voor een evaluatiegesprek, mag ze rustig in de prullenmand gooien. Niemand wordt gedwongen een teamplayer te zijn.” En: “Een missie mag nooit alleen over geld gaan.” (Luc De Decker)

  • Het ministerie van werkplezier – Alles went, behalve slecht management
  • Ilse Ceulemans (met Serge Ornelis)
  • Manteau, 219 blz., € 19,99
  • ISBN 97890 223 32702

 


< Terug naar overzicht

U zoekt, u vindt !

HR Square | Magazine, E-zine, Netwerk, Website, Seminaries, ...

Word nu lid !
Geniet van de voordelen