< Terug naar overzicht

Loon naar werken (of wat had u gedacht?)


Wat een bizar uitgangspunt: de werkgever betaalt de werknemer op basis van de behoefte aan geld van die laatste. Daar zijn banken voor. Een werkgever behoort zijn werknemer te betalen voor de prestaties. En het dient gezegd: ouder worden wil niet noodzakelijk zeggen dat je beter wordt, maar het wil ook niet noodzakelijk zeggen dat je slechter wordt. Leeftijd – of anciënniteit – is dus niet het goede criterium om een medewerker te belonen.

Het schoentje wringt het meest vanuit ons langdurig streven naar het collectiviseren van de verloning. Daarbovenop willen we allerlei maatschappelijke correcties doorvoeren op die collectieve loonsystemen. Maar maatschappelijke redenen houden geen rekening met individuele verschillen.
Kan het dan anders en beter? Moeten we dan alweer alles op maat van elk individu maken? Ja en neen. In het kader van duurzaamheid en duurzame tewerkstelling moeten we wel op zoek gaan naar een win-win-situatie. En die kan er alleen zijn als er ruimte is voor individuele loonafspraken, maar dan wel binnen een duidelijk bedrijfskader.

De organisatie bepaalt de rollen die medewerkers kunnen opnemen in de organisatie, wat er van die rollen wordt verwacht, welke bijdrage die leveren aan de organisatiedoelstellingen en hoe die worden verloond. De medewerker bepaalt op welk moment in zijn loopbaan hij welke rol wenst op te nemen en dus welke toegevoegde waarde hij levert aan het behalen van de organisatiedoelstellingen. Dat kan wijzigen met de levensfase, de leeftijd, de ‘goesting’, de nood aan meer geld.

Het individualiseren van het loon gebeurt dus op basis van de individualisering van de loopbaan. Een werkgever betaalt dan voor de toegevoegde waarde die elke medewerker zelf kiest te leveren. Als dat geen win-win is?!

Lees meer over


< Terug naar overzicht

U zoekt, u vindt !

HR Square | Magazine, E-zine, Netwerk, Website, Seminaries, ...

Word nu lid !
Geniet van de voordelen