< Terug naar overzicht

Generaties: zijn de gelijkenissen niet groter dan de verschillen?


Mensen verschillen van elkaar. Dit is een gegeven waarmee iedereen stilaan vrede kan nemen. In de psychologie, in de sociologie, maar ook in de economie en in marketing is men echter in het verleden steeds op zoek gegaan naar sluitende typologieën om mensen en hun manier van zijn of doen in segmenten en vakken te stoppen, om hun gedrag voorspelbaar en begrijpbaar te maken. Deze drang naar structuur en vereenvoudiging heeft al dikwijls geleid tot one-size-fits-all-oplossingen: als je tot een bepaalde leeftijdscategorie, strekking, geloofsovertuiging, scholingsgraad en dies meer behoort, dan pas je in dit plaatje en dien je te beantwoorden aan deze of gene behoeften en noden…We huiveren bij de idee dat iedereen in een bepaald plaatje zou moeten passen op basis van een paar specifieke kenmerken. We zijn daar in het verleden immers vaak (té) ver in gegaan, bijvoorbeeld via interpretatie van de sterrenbeelden (geboortedatum), grafologie en andere pseudowetenschappen…
Vergeef ons dus de koude rillingen die we krijgen bij de idee dat mensen alleen op basis van de generatie waarin zij zijn opgegroeid, een bepaald gedrag of voorkeur worden toegemeten… en daardoor significant zouden verschillen van anderen. Het doet ons denken aan een ander recent misbaksel van formaat, namelijk ‘leeftijdsbewust personeelsbeleid’ waarbij onderhuids uitgegaan wordt van het feit dat elke leeftijdscategorie gekoppeld kan worden aan stereotype behoeften en verwachtingen ten opzichte van haar werk… Niets is immers minder waar vandaag. Leeftijd op zich is al lang geen criterium van betekenis meer in dit verband. Alleen al door de vele veranderingen in de maatschappij op niveau van relatievorming (huwelijksleeftijd, nieuw samengestelde gezinnen, alleenstaande ouders, holebi-relaties, leeftijd waarop er kinderen komen, tweede huwelijken,…) staat dit criterium onder druk. Veel interessanter en zinvoller lijkt het ons te spreken over het begrip levensfase.

In tijden van individualisering

In tijden van individualisering en cocooning lijken meer en meer mensen zich net anders te willen gedragen en persoonlijke accenten te willen leggen in hun keuzes. Dat geldt net zo goed voor de aankoop van een nieuwe wagen, als bij de keuze voor een nieuwe job. Ongetwijfeld dragen de tijdsgeest en bepaalde gebeurtenissen bij tot de ontwikkeling van specifieke normen en waarden, maar in hoeverre die sterk genoeg zijn om een ganse generatie collectief significant te markeren, durven we sterk te betwijfelen…
Neem bijvoorbeeld het fenomeen jobhopping bij jonge hooggeschoolden, dat vandaag dikwijls geïnterpreteerd wordt als een teken van een gebrek aan loyauteit. Neem het voortdurend op zoek zijn naar variatie en uitdaging. Is dit een eigenschap van een generatie of is dit het gevolg van een structureel krappe arbeidsmarkt waarop interessante aanbiedingen voor deze groep veelvuldig aanwezig zijn, zelfs in die mate, dat zij al van op de schoolbanken benaderd worden door bedrijven die een ‘oorlog om talent’ uitvechten met allerlei financiële en niet-financiële wapens? We vragen ons af of we in de jaren 1980 minder mobiel zouden geweest zijn, mocht deze situatie zich toen ook hebben voorgedaan…
Hiermee willen we niet gezegd hebben dat de ‘ouderen’ geen belang hebben bij het zich aanpassen aan de digitalisering. Waarom zouden alle ouderen daar sowieso een probleem moeten mee hebben? We vermoeden dat er ook ouderen zijn die heel progressief met die digitale omgeving omgaan, zich ervan bewust dat dit rechtstreeks hun inzetbaarheid op de arbeidsmarkt zal bepalen, net zoals er vandaag jongeren zijn die daar juist niet (genoeg) mee bezig zijn.

Welke rol voor bedrijven?

We pleiten vooral voor een open bedrijfscultuur, die in tijden van structurele krapte op de arbeidsmarkt zelfs op individuele basis durft te differentiëren op het vlak van verloning, werkomstandigheden en statuten overeenkomstig de behoeften, levensfasen en culturele achtergrond van de (potentiële) werknemers, en dit binnen een kader van ‘fairness’, resultaatgerichtheid en efficiency. We pleiten voor bedrijf dat een loopbaan ziet als een aaneenschakeling van projecten en in deze context voortdurend condities creëert om medewerkers – ongeacht hun leeftijd of generatie-achtergrond – te binden op basis van inhoud en zingeving, en niet op basis van gouden kooien.
Mensen verschillen van elkaar, daar zijn we het over eens. Maar er ze hebben ook minstens één gemeenschappelijk streven: het bereiken van geluk. Laat dat nu net een begrip zijn dat voor iedereen een andere betekenis en invulling krijgt. Zou het niet mooi zijn mochten bedrijven ertoe kunnen bijdragen dat mensen hun geluk ook deels kunnen vinden in het werk, ongeacht de generatie waartoe zij behoren?

< Terug naar overzicht

U zoekt, u vindt !

HR Square | Magazine, E-zine, Netwerk, Website, Seminaries, ...

Word nu lid !
Geniet van de voordelen